_______________

" In all things of Nature, there is something of the marvelous" (Aristotle -Parts of Animals, I.645A16)

" Nature ......loves simplicity and unity" ( J. Kepler -Apologia)


****** Για το Περιβάλλον, τη Βιώσιμη Προοπτική και ......άλλα Σημαντικά!

(http://sites.google.com/site/perivalloncom/
http://www.perivallon.com, http://envifriends2.blogspot.com, http://envifriends.blogspot.com)
_______________

* ΦΥΣΗ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ----- * ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ -

- Ο ΚΑΙΡΟΣ -

- Darwin's nightmare: a documentary film by Hubert Sauper, 2004.

(πηγή: απόσπασμα από darwinsnightmare.com). Καθώς συμπληρώνονται 15 χρόνια από τότε που ο αυστριακός σεναριογράφος και σκηνοθέτης H. Sauper, έζησε τον εφιάλτη ή την εκδίκηση του Δαρβίνου, στη μεγαλύτερη λίμνη της Αφρικής, τη Βικτώρια, αξίζει τον κόπο να δούμε τη σχετική ταινία στο επισυναπτόμενο Video. http://www.youtube.com/watch?v=BOXO7kMbu84 
‘’Ο Εφιάλτης του Δαρβίνου’’ ή ΄’ Η Εκδίκηση του Δαρβίνου’’, κατά την ελληνική μετάφραση του τίτλου της ταινίας, είναι μια κοινωνική και οικολογική ταινία, μια ιστορία ανθρώπων, της λίμνης, της πέρκας του Νείλου, της εξαφάνισης των ντόπιων αλιευμάτων, της κοινωνικής κατάπτωσης και εξαθλίωσης. Για την παγκοσμιοποίηση μεταξύ βορρά και νότου, για το παράνομο εμπόριο όπλων, για τη αέναη συντήρηση των συγκρούσεων και πολέμων μεταξύ των αμέτρητων φυλών στην Αφρικανική ΄Ηπειρο.
Η πέρκα του Νείλου, ένα τεράστιο ψάρι μήκους τριών μέτρων, εμπλουτίστηκε στη λίμνη Βικτόρια της Αφρικής, εδώ και μερικές δεκαετίες με στόχο να την εφοδιάσει με πιο προσοδοφόρο «εμπόρευμα». Αυτή η πέρκα, άρχισε να τρέφεται από τα μικρότερα ψάρια, μαζί και τα νεογνά του, με αποτέλεσμα να εξαφανίσει όλα τα άλλα είδη ψαριών της λίμνης. Σε λίγα χρόνια έγινε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές της αφρικανικής ηπείρου. Αν από τη μια, η ανάπτυξη του εμπορίου αυτού της πέρκας πολύ λίγα πρόσφερε στη ντόπια οικονομία, και από την άλλη, οδήγησε σε μεγαλύτερη φτώχεια, πορνεία και λιμό. Με την επιμονή, τη διαύγεια και το ερευνητικό μάτι ενός δημοσιογράφου της κάμερας, ο Sauper διεισδύει σε διάφορους χώρους και εμείς εμβρόντητοι βλέπουμε ψαράδες που ζουν σε εργατικά κέντρα χωρίς οποιαδήποτε ασφάλεια ή ιατρική περίθαλψη, ανεξέλεγκτες πόρνες που τους μεταδίδουν το AIDS, τα απομεινάρια της πέρκας, κεφάλια και κόκκαλα που φυλάσσονται σε ακάλυπτους, βρώμικους χώρους γεμάτους σκουλήκια και όρνια για να τηγανιστούν και να σταλούν ως τροφή στους ντόπιους, «αδέσποτα» πεινασμένα παιδιά που τσακώνονται για μια χούφτα ρύζι, αεροπλάνα με περίεργες πτήσεις που υποτίθεται ότι φτάνουν άδεια για να μεταφέρουν την πέρκα και που, στην πραγματικότητα, μεταφέρουν όπλα για να ενθαρρύνουν και να διαιωνίζουν τους τοπικούς πολέμους. Ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που δείχνει ωμά τα απάνθρωπα και φριχτά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης.
(πηγή κειμένου: http://culture.ana-mpa.gr/view2.php?id=3896).Η ταινία κέρδισε μεταξύ άλλων και τα εξής βραβεία: Καλύτερου Ντοκιμαντέρ 2004 στα European Film Awards και το Europa Cinemas Label Jury Award στο Φεστιβάλ Βενετίας (2004).’Το 1997 ο Αυστριακός σκηνοθέτης Hubert Sauper βρέθηκε στην Αφρική, στη λίμνη Βικτώρια στη μεριά της Τανζανίας. Παρακολουθώντας την προσγείωση και την απογείωση δυο παλιών ρώσικων μεταγωγικών, ανακάλυψε ότι η Δύση έστελνε στη Αφρική μερικούς τόνους φασόλια για ανθρωπιστική βοήθεια, αρκετά καλώς συσκευασμένα κιβώτια που έκρυβαν μέσα πυρομαχικά και βαρύ οπλισμό  και την ίδια στιγμή οι εκεί πολυεθνικές βιομηχανίες μεταποίησης της πέρκας και των παραπροϊόντων της έστελναν αυτά τα προϊόντα καθημερινά στην Ευρώπη, Αμερική και Ασία.
Η ιστορία είναι πραγματική, καθώς τη δεκαετία του '60 ευρωπαίοι επιστήμονες εμπλούτισαν τη λίμνη Βικτώρια, με ένα νέο είδος για τη λίμνη, την πέρκα του Νείλου. Η πέρκα αποδείχθηκε τόσο επιθετική, που σε λίγα χρόνια κυριάρχησε στο οικοσύστημα της περιοχής και έγινε ο φόβος και ο τρόμος της λίμνης και σύντομα όλα τα άλλα γηγενή ψάρια της εξαφανίστηκαν. Η παγκόσμια ζήτηση φιλέτων πέρκας αυξήθηκε εντυπωσιακά, κι έτσι δημιουργήθηκαν στην περιοχή μεγάλης κλίμακας πολυεθνικές μονάδες επεξερασίας της πέρκας. Παράλληλα, εγκαταστάθηκαν γύρω από τη λίμνη και άλλες δραστηριότητες και αρκετός πληθυσμός. Σήμερα, η πέρκα του Νείλου εξάγεται σε ολόκληρη τη γη και η μεγαλύτερη τροπική λίμνη του κόσμου κινδυνεύει σε λίγα χρόνια να μετατραπεί ...........(για ολόκληροι το κείμενο πατήστε κλικ ΕΔΩ)


στο μεγαλύτερο ‘’βόθρο’’ του κόσμου. Ογκώδη, πρώην σοβιετικά μεταγωγικά έρχονται κάθε μέρα για να παραλάβουν τις τελευταίες ψαριές, με αντάλλαγμα Καλάσνικοφ και πυρομαχικά για τους αμέτρητους πολέμους που διεξάγονται στη σκοτεινή καρδιά της αφρικανικής ηπείρου. Στις όχθες της μεγαλύτερης τροπικής λίμνης του πλανήτη, η ακμάζουσα πολυεθνική βιομηχανία ψαριού και όπλων έχει δημιουργήσει μια παράλογη συμμαχία ανάμεσα σε τοπικούς ψαράδες, επιχειρηματίες, άστεγα παιδιά, πολιτικούς, επιτρόπους της ΕΕ, Τανζανές πόρνες, μεσάζοντες, και  πιλότους.
Kάθε μέρα 500 τόνοι φιλέτο πέρκας φεύγουν από την Tανζανία για να φτάσουν στα ευρωπαϊκά τραπέζια και να ταΐσουν δύο εκατομμύρια ανθρώπους. Aυτό που αφήνουν πίσω τους είναι καταστροφή. Ψαράδες και εργάτες επιβιώνουν με ένα δολάριο τη μέρα. Tο καλύτερο όνειρο που μπορούν να έχουν για τα παιδιά τους, είναι οι γιοι τους να καταταγούν στο στρατό και οι κόρες τους να γίνουν πόρνες. Oι ίδιοι άνθρωποι που ψαρεύουν και παράγουν το φιλέτο της πέρκας δεν μπορούν να το φάνε. Tο καλύτερο έδεσμα που περισσεύει είναι το κεφάλι και τα κόκκαλα που αποξηραίνονται σε “χωματερές”. Όμως εκεί οι άνθρωποι έχουν να ανταγωνιστούν με τα σκουλήκια ποιος θα πρωτοφάει, ενώ οι εργάτες χάνουν τα μάτια τους από τα δηλητηριώδη αέρια που βγαίνουν από τους σωρούς των ψαριών. Oι πιλότοι που αναλαμβάνουν τη μεταφορά είναι Pώσοι και Oυκρανοί που συνεργάζονται με εταιρίες της Eυρωπαϊκής Ένωσης. H Eυρωπαϊκή Ένωση στέλνει χάπια πρωτεΐνης για να καλύψει την πρωτεΐνη που κλέβει παίρνοντας τα ψάρια. Ο Sauper ξεκινάει από την «προϊστορία» και το οικολογικό έγκλημα, που βρίσκεται στην αφετηρία της εξέλιξης της λίμνης σε σύγχρονο κέντρο παραγωγής και μεταποίησης πέρκας, και σταδιακά αποκαλύπτει ένα κοινωνικό, πολιτικό και στρατιωτικό έγκλημα. Συζητάει με Ρώσους πιλότους, και με ντόπιους. «Για μένα οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτό το σύστημα καταστροφής δεν είναι αναγκαστικά κακοί, δεν έχουν καν κακές προθέσεις. Κάποιοι απλώς «κάνουν τη δουλειά τους», κάποιοι δεν θέλουν να ξέρουν, κάποιοι προσπαθούν να επιβιώσουν», λέει ο Sauper. Σε μια συνέντευξή του εξηγεί: «Όταν γνωρίστηκα με τους πιλότους, ανακάλυψα ότι τα αεροπλάνα με τα φασόλια συχνά μετέφεραν και όπλα, με αποτέλεσμα οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι την ημέρα επωφελούνταν από την ανθρωπιστική βοήθεια, τις νύχτες να αλληλοσκοτώνονται. Αυτή η κυνική πραγματικότητα πυροδότησε την επιθυμία μου να γυρίσω τον Εφιάλτη του Δαρβίνου.». “Θα μπορούσα να κάνω την ίδια ταινία στη Σιέρα Λεόνε μόνο που τα ψάρια θα ήταν διαμάντια, στην Oνδούρα θα ήταν μπανάνες, και στη Λιβύη, τη Nιγηρία, την Aνγκόλα θα ήταν πετρέλαιο”.
H ταινία δεν έχει στοιχεία και αριθμούς. Aφήνει τους ίδιους τους ανθρώπους να πουν την ιστορία τους. Tην πόρνη που ονειρεύεται να πάει σχολείο, τον φύλακα του εργοστάσιου που παίρνει 1 δολάριο τη μέρα, το Pώσο πιλότο που ξέρει πολύ καλά πως “Tα παιδιά στην Aγκόλα παίρνουν όπλα για χριστουγεννιάτικο δώρο”, ο χριστιανός παπάς που βλέπει τους συγχωριανούς του να πεθαίνουν από το AIDS αλλά δηλώνει πως “τα προφυλακτικά είναι αμαρτία”. Πορνεία, ναρκωτικά, φτώχεια, λιμός, αρρώστιες, πόλεμος, οικολογική καταστροφή γύρω από μια λίμνη που έχει το όνομα μιας αγγλίδας βασίλισσας. Ξεκινά χωρίς καμία εισαγωγή, με εικόνες διάσπαρτες από τη λίμνη, από τους ψαράδες, από τους πιλότους που φτάνουν φορτωμένοι με όπλα για να τροφοδοτούν τις πολεμικές συγκρούσεις και επιστρέφουν στη δύση γεμάτοι από φιλέτα πέρκας για τους ηλίθιους λευκούς. Η ταινία κέρδισε μεταξύ άλλων και τα εξής βραβεία: Καλύτερου Ντοκιμαντέρ 2004 στα European Film Awards και το Europa Cinemas Label Jury Award στο Φεστιβάλ Βενετίας (2004).
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...