_______________

" In all things of Nature, there is something of the marvelous" (Aristotle -Parts of Animals, I.645A16)

" Nature ......loves simplicity and unity" ( J. Kepler -Apologia)


****** Για το Περιβάλλον, τη Βιώσιμη Προοπτική και ......άλλα Σημαντικά!

(http://sites.google.com/site/perivalloncom/
http://www.perivallon.com, http://envifriends2.blogspot.com, http://envifriends.blogspot.com)
_______________

* ΦΥΣΗ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ----- * ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ -

- Ο ΚΑΙΡΟΣ -

- Πασχαλιές και Πασχαλίτσες

Οι Πασχαλιές με τα αρωματικά άνθη τους αυτή την περίοδο και οι Πασχαλίτσες, τα γνωστά μικρά σκαθάρια με τις κόκκινες ή κίτρινες ψευδοφτερούγιες και τα μαύρα στίγματά τους, είναι χαρακτηριστικά της Άνοιξης στην ελληνική Φύση.
Η Πασχαλιά (Syringa vulgaris), καλλωπιστικό και φαρμακευτικό φυτό, είναι συνδεμένη με την άνθιση του φυτού, σε ταξιανθίες,  την περίοδο του Πάσχα, την Άνοιξη. Η  λατινική ονομασία του φυτού -γένος Syringa, σημαίνει αυλός, ή και ειδικός σωλήνας. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Πασχαλιά ήταν μια πανέμορφη νύμφη, η Σειρήνα. Ο Πάνας, ο θεός των δασών, γοητεύεται από την ομορφιά της και την κυνηγά μέσα στο δάσος. Τρομαγμένη τότε η Σειρήνα του ξέφυγε και μετέτρεψε τον εαυτό της σε ένα αρωματικό θάμνο. Τα άνθη της πασχαλιάς, προσφέρονται για την επέτειο γάμου. Τα μοβ άνθη της, συμβολίζουν στη γλώσσα των λουλουδιών τα πρώτα συναισθήματα της αγάπης, ενώ τα λευκά άνθη της αντιπροσωπεύουν τη νεανική αθωότητα.
Οι Πασχαλίτσες (είδη Coccinella) είναι μικρά έντομα, μεγέθους από 1 mm έως 10 mm. Είναι ένα από τα αγαπημένα έντομα των παιδιών. Πολλοί λαοί θεωρούν την εμφάνιση μιας πασχαλίτσας ως  τυχερή συγκυρία για αυτούς. Γενικά, θεωρούνται έντομα ωφέλημα για τους κήπους, καθώς τρώνε συνήθως μελίγκρες ή αφίδες (έντομα με μαλακό σώμα που απομυζούν τους χυμούς από τα φυτά), κοκκοειδή (παρασιτικά μικρά έντομα), παράσιτα έντομα χωρίς θωράκιση και ακάρεα. Ωστόσο, για τη διατροφή τους απαιτούν πρώιμες σε νέκταρ ανθοφορίες φυτών και πηγές γύρης. Έτσι προσελκύονται από συγκεκριμένα είδη φυτών. Τα πιο πλούσια και δημοφιλή για αυτά φυτά είναι οι βρούβες, ρόκα, μολόχες, φαγόπυρο, κόλιανδρος, κόκκινο τριφύλλι, βίκος, καθώς και ο μάραθος, ο άνηθος, το κύμινο, η αγγελική, θηρανθεμίδες, αχίλλειες και το άγριο καρότο και το σέλινο.
Μερικά είδη πασχαλίτσας θεωρούνται επιβλαβείς οργανισμοί στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Είναι γνωστή πλέον η ιστορία με την πασχαλίτσα Αρλεκίνος (Harmonia axyridis) που εισάχθηκε στην Βόρεια Αμερική από την Ασία το 1916, για τον έλεγχο των αφίδων των φυτών. Τώρα αυτό το είδος έχει γίνει βιολογικός εισβολέας, καθώς ανταγωνίζεται πολλά αυτόχθονα είδη, αλλά και έχει εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, φτάνοντας και στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2004.
Για την Πασχαλιά. Υπάρχουν πολλές ονομαστές ποικιλίες και είδη πασχαλιάς. Ωστόσο, συνηθίζεται να αποκαλούν στη Ελλάδα, κάποιο άγριο δένδρο ως Αγριοπασχαλιά (Melia azedarach) ή Λουλουδιά ή Μέλια ή Μοσκοκαρφιά ή Σολομός, ή Ψευδομέλια ή Πασχαλιά των Ινδιών, το οποίο δεν έχουν σχέση με την Πασχαλιά, εκτός μόνο για την ωραία ευωδιαστά άνθη της. .....(για τη συνέχεια) 

Πολλές ποικιλίες πασχαλιάς είναι συλλεκτικά γνωστές ως γαλλικά υβρίδια, γιατί αναπτύχθηκαν από λάτρεις των λουλουδιών στους κήπους των Γαλλικών πόλεων Rouen και Nancy στα τέλη του 19ου με τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι επώνυμες ποικιλίες και τα διάφορα είδη, εξαρτώνται από το χρώμα το σχήμα και το μέγεθος. Τα χρώματα αρχίζουν από το καθαρό λευκό και το απαλό κίτρινο μέχρι το βαθύ μοβ. Μερικές ποικιλίες παρουσιάζουν και διχρωμία. Επίσης, οι ποικιλίες διαφέρουν ως προς το άρωμα, αλλά και ως προς την περίοδο άνθισης που διαρκεί από την αρχή μέχρι το τέλος της άνοιξης. Οι ανθοφόροι αυτοί φυλλοβόλοι θάμνοι ευδοκιμούν σε θέσεις με   αρκετό ήλιο, χρειάζονται καλό αερισμό τα κλαδιά τους –άρα κλάδεμα, ενώ το χώμα του φυτού πρέπει να στραγγίζει καλά και να είναι κατά προτίμηση αλκαλικό. Αλλά για να ανθίσει η πασχαλιά υπερβολικά και να ευωδιάζουν τα άνθη της, πρέπει ο χειμώνας που πέρασε, να είχε χαρακτηριστικές θερμοκρασίες ψύχους.
Για να δώσετε στην Πασχαλιά σχήμα, κόψτε τις νεαρές κορυφές των βλαστών και αφαιρέστε τακτικότατα τα παλιά άνθη της. Έτσι, την επόμενη χρονιά τα μπουμπούκια θα εμφανιστούν σε ζευγάρια στην θέση των φύλλων, στα κλαδιά. Βαθύ κλάδεμα σημαίνει λιγότερα λουλούδια τη χρονιά της ανθοφορίας, ενώ το ελαφρύ κλάδεμα καλό είναι να γίνεται αμέσως μετά την περίοδο ανθοφορίας, για να έχουμε όσο το δυνατό περισσότερα άνθη την επόμενη χρονιά. Όπως και με τους περισσότερους ανθοφόρους θάμνους, αν θέλουμε να αναζωογονήσουμε μια γερασμένη πασχαλιά κάνουμε βαθύ κλάδεμα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς το φυτό είναι σε λήθαργο.
Για τη Πασχαλίτσα. Οι πασχαλίτσες γενικά έχουν συνήθως κίτρινες, πορτοκαλί ή κόκκινες σκληρές εξωτερικές ψευδο-φτερούγιες, τα έλυτρα, με μικρά μαύρα στίγματα πάνω τους. Κάτω από τα έλυτρα βρίσκονται οι πραγματικές μαύρες φτερούγες τους που χρησιμοποιούνται για το πέταγμα του εντόμου. Σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν περιγραφεί πάνω από 5000 είδη. Το όνομα "πασχαλίτσα" φαίνεται ότι προέκυψε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Τότε, έντομα κατέστρεφαν τις γεωργικές καλλιέργειες. Έτσι, οι καθολικοί αγρότες προσευχήθηκαν στην Παναγία για βοήθεια. Σύντομα ενέσκηψαν οι πασχαλίτσες που έφαγαν τα έντομα-παράσιτα των καλλιεργειών και σώθηκαν οι σοδειές. Από τότε οι αγρότες ονόμασαν  τις πασχαλίτσες ‘’Σκαθάρια της Παναγίας’’. Η παράδοση θέλει, τα κόκκινα ψευδή φτερά τους να παρομοιάζονται με το μανδύα της Παναγίας και τα μελανά στίγματα με τις χαρές και τις λύπες της.
Τα μικρά αυτά σκαθάρια, είναι γνωστά στους χριστιανούς και ως το ‘’ Πουλί της Παναγίας  ή το ''Σκαθάρι της Μαρίας (Παναγίας)’’, ή ‘’Μικρή Αγελάδα του Θεού’’ ή το ‘’Ζώο του Κυρίου μας’’. Στο Ισραήλ ονομάζεται ‘’Μικρός Μεσσίας’’ ή Αλογάκι του Μωϋσή’’. Στις μουσουλμανικές περιοχές λέγεται ότι είναι συνώνυμο της τύχης. Σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, Ρωσίας, Τουρκίας και Ιταλίας, η θέα μιας πασχαλίτσα είναι είτε μια πρόσκληση για να κάνει κάποιος μια ευχή ή ένα σημάδι ότι μια ευχή σύντομα θα εκπληρωθεί.
Οι πασχαλίτσες δεν είναι δηλητηριώδεις για τον άνθρωπο. Ωστόσο, μπορούν να έχουν τοξικές επιδράσεις σε μερικά ζώα. Συνήθως, έχουν άσχημη οσμή που αποτρέπει κάποια αρπακτικά να τις έχουν για φαγητό τους, ενώ τα φωτεινά χρώματα τους τις βοηθούν επίσης ως αποτρεπτικό παράγοντα. Στη φύση, το κόκκινο και το πορτοκαλί, είναι χρωματική προειδοποίηση που δείχνει σε ένα άλλο ζώο ή έντομο ότι δεν μπορεί να είναι μια καλή επιλογή γεύματος για αυτά. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται ‘’χρωματική προειδοποίηση’’ (aposematism) και λειτουργεί επειδή τα αρπακτικά ζώα μαθαίνουν από την εμπειρία να συνδέoυν ορισμένα θηράματα με μια άσχημη γεύση ή το χειρότερο με έκκριση τοξινών. Επίσης, αυτά τα σκαθάρια μόλις αντιληφθούν επιτιθέμενο θηρευτή, προκαλούν "αντανακλαστική αιμορραγία’’ ( και στις προνύμφες και στα ενήλικα άτομα), κατά την οποία μια τοξίνη αλκαλοειδές εκκρίνεται μέσα από τις αρθρώσεις του εξωσκελετού, αποτρέποντας τη διατροφή τους. Άλλα πάλι σκαθάρια αυτής της οικογένειας, όταν απειλούνται, εκτοξεύουν σε σπρέι μια τοξίνη που είναι δηλητηριώδης για ορισμένα θηλαστικά και άλλα έντομα. Οι πασχαλίτσες, είναι συνήθως αρπακτικά ζώα σε μελίγκρες και στα κοκκοειδή παράσιτα των φυτών. Λιγοστά είδη είναι φυτοφάγα που προκαλούν όμως τεράστιες καταστροφές σε γεωργικές καλλιέργειες (π.χ. στο μεξικάνικο φασόλι).
Οι πασχαλίτσες έχουν εχθρούς τα εντομοφάγα πουλιά (π.χ. χελιδόνια, κοράκια), σφήκες, αγριομέλισσες, λιβελούλες, μυρμήγκια, βατράχια, μύκητες, παράσιτα και ακάρεα. Οι περισσότερες πασχαλίτσες διαχειμάζουν ως ενήλικα άτομα στις δυσμενείς συνθήκες του χειμώνα. Έτσι, συγκεντρώνονται στη νότια συνήθως πλευρά δένδρων, βράχων και σπιτιών. Με την αύξηση της διάρκειας της ημέρας, κατά την άνοιξη, επανακάμπτουν στην περιοχή τους. Αναπαράγονται με λίγα έως αρκετές δεκάδες αβγά, τα οποία εκκολάπτονται σε λίγες μέρες, ενώ η μεταμόρφωσή τους διαρκεί  πάνω από 10-14 ημέρες. Μετά από μια περίοδο έκδυσης αρκετών ημερών, τα ενήλικα άτομα γίνονται αναπαραγωγικά ενεργά και είναι σε θέση να αναπαράγουν και πάλι. Η συνολική διάρκεια της ζωής τους είναι περίπου 1-2 χρόνια.
Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε πασχαλίτσες και μέσα στο σπίτι μας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι πασχαλίτσες αυτές, δεν τρώνε ύφασμα, τα φυτά, χαρτί ή άλλα είδη οικιακής χρήσης. Έλκονται από το φως και τα χρωματιστά και ηλιόλουστα σπίτια. Ειδικά, τα σπίτια που έχουν μια σαφή έκθεση στον ήλιο, δηλαδή νοτιοδυτική. Συνήθως, εμφανίζονται με μικρές ρωγμές γύρω από τα παράθυρα και  θέλουν να διαχειμάσουν σε μια ζεστή και άνετη θέση κατά τη διάρκεια των κρύων μηνών του χειμώνα.
Όπως και σε πολλά έντομα, οι πασχαλίτσες στις εύκρατες περιοχές διαθέτουν το μηχανισμό της διάπαυσης, δηλαδή υπάρχει καθυστέρηση στην ανάπτυξή τους για την αντιμετώπιση τακτικά επαναλαμβανόμενων αντίξοων περιβαλλοντικών συνθηκών. Έτσι, συχνά είναι από τα πρώτα έντομα να εμφανίζονται την άνοιξη.
Ένας κοινός μύθος είναι ότι ο αριθμός των κηλίδων στην πλάτη της πασχαλίτσας δείχνει την ηλικία της. Οι εντομολόγοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα στίγματα ως οδηγό για τον προσδιορισμό του είδους της πασχαλίτσα, αλλά δεν είναι αυτά το μοναδικό τμήμα των πληροφοριών για την ταξινόμηση και ονοματολογία τους. Για έναν μέσο άνθρωπο τα στίγματα αυτά μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην ονοματολογία τους, αλλά το σχήμα και το χρώμα τους είναι εξίσου σημαντικά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...